مجتمع الهیما

مأموریت پیگیری خانواده‌های معتادان، صرفاً یک اقدام اداری گذرا نیست؛ بلکه ورودی هوشیارانه به قلب‌هایی است که از اضطراب فرسوده‌ شده‌اند و خانه‌هایی که آموخته‌اند در مرز انتظار زندگی کنند. هر بازدید، تلاشی است برای بازسازی امنیتِ تَرَک‌خورده، و هر تماس، رشته ای تازه است که میان بیم و امید بافته می‌شود. با این خانواده‌ها نباید همچون «پرونده‌های اداری» رفتار کرد، بلکه آن‌ها جان‌هایی هستند که در سکوت، همسفرِ بیمار در مسیر درمان‌اند و هزینه‌های روانی و اجتماعی سنگینی می‌پردازند که کمتر از خودِ اعتیاد‌ نیست.
از طریق مرکز مددکاری، این پیگیری به یک رسالت انسانی عمیق بدل می‌شود: اینکه هیچ‌کس در این نبرد تنها رها نشود. ما فقط مسیر درمان را زیر نظر نمی‌گیریم، بلکه اضطراب‌ها را در آغوش می‌کشیم، به خستگی‌ها گوش می‌سپاریم و به خانواده یاد آوری می کنیم که آن‌ها شریکِ درمان هستند، نه تماشاگرِ آن. وقتی خانواده حمایت شود، بهبودی به یک پروژه‌ی جمعی تبدیل می‌گردد و مؤسسه از یک مکان درمانی به فضایی امن فراتر از دیوارهای خود بدل می‌شود.
ایستادن در کنار این خانواده‌ها، تأکیدی روزانه بر این است که اعتیاد تنها با دارو شکست نمی‌خورد، بلکه به شبکه‌ای مهربان توأم با مراقبت و پیگیری نیاز دارد که اعتماد را به خانه بازگرداند و به بیمار دلیلی مضاعف برای بازگشت هدیه دهد.